Een feestje voor Sarah

50 Jaar jong werd ze gisteren, mijn schoonzusje Jeanet. En, dat is een mijlpaal, dat moet groots gevierd worden vond mijn schoonzusje, Jeanet. En wie ben ik dan om haar tegen te houden. En dus trokken we vanuit alle kanten van het land op naar het nietige Harmelen nabij Woerden. Het dorp geniet onder de ouderen enige bekendheid vanwege een grote treinramp in januari 1961 maar dat is dan ook meteen het enige wapenfeit. Maar het dorp beschikt over een schitterende feestlocatie, de Kloosterhoeve, plaats van handeling gisteren, dus. Koffie met versierde brownies (of heet dat tegenwoordig ook cupcakes) en een Brabants duo dat voornamelijk teruggreep op muziek uit de zestiger tot en met tachtiger jaren. Ik ben altijd weer verbaasd hoe mensen een heel orkest uit een zo’n orgeltje kunnen halen. Maar, ze deden het geweldig.

Nu zou onze familie onze familie niet zijn als er niet ook een stukkie opgevoerd zou worden (dat wil zeggen, mits het potentiële slachtoffer dat toestaat). En deze keer kozen we voor een touwtrekken tussen de 50+’ers en 50-‘ers. Op de melodie van Battlehymn of the Republic werd Jeanet beurtelings door een van beide groepen toegezongen, kom erbij, ga maar weg, je bent te oud voor ons. Uiteraard deed de hele zaal mee, wat wil je ook als ik vertel dat de meeste gasten van buiten de familie lid van de plaatselijke carnavalsvereniging zijn.

Een half uurtje later mocht ik nogmaals optreden, nu in een ter plaatse samengesteld Kozakkenkoor. Men had voor tekst en kostuums gekozen maar de uitvoerenden moesten nog gezocht worden. Enfin, ik was nuchter genoeg om bewust te waarschuwen dat van mij geen hoogstaand gezang te wachten was. Maar (bij gebrek aan beter?) dat was geen punt. En dus stonden broer Johan en ik tussen een paar van de carnavalsgasten in een zwarte toga en met een berenmuts op mee te lallen. Het refrein zal ik verklappen, de rest kan ik overigens niet meer reproduceren: Krasnapolski, krasnapolski, glassivol (tweemaal). De foto toont dat dat glassivol maar een kleintje was en we hebben ook een keer krasnapolski, krasnapolski glassileeg gezongen.

En wat valt er verder te vertellen, het eindigde volkomen misplaatst met Brabantse nachten zijn lang, we waren immers in het Utrechtse en gingen rond enen huiswaarts. Maar het was een geweldig leuk feest. De Bob (en dat was ik) had nog wat last met dichte flarden mist onderweg maar heelhuids thuisgekomen heb ik eerst maar eens iets lekkers in zo’n klein glaasje gedaan. Bedankt Jeanet, het was een mooie avond!