Het duurde iets langer

Het is zondagmorgen, half elf. In de stromende regen heb ik de koffers in de auto geladen en de fietsen op het rek gezet. Klaar voor een paar dagen Berlijn. Ik probeer het adres van ons hotel in mijn navigatiesysteem in te toetsen maar Spandau kent hij niet en bij Berlijn weigert hij de mogelijkheid een straatnaam op te geven. Anders dan aan me verkocht is het systeem niet met heel West Europa geladen. Dan maar de oude Navman opgezocht. Maar daar doet zich het volgende probleem voor. Ik heb wel de kaart op een CD-rommetje staan maar geen snoertje om de verbinding tussen navigatiesysteem en desktop te leggen. Dan maar op de ouderwetse manier, ter plekke gewoon de weg vragen.

Kwart voor elf rijden we weg. Mijn laatste tweet is een uitnodiging om bij het viaduct over de A1 bij Markelo ons uit te zwaaien. Vergeefs maar vergeven, het plenst nog steeds. En het blijft regenen, de wereld is grauw en grijs, geen echt prettige rit. Maar we vorderen gestaag tot voorbij Braunsweig. Natuurlijk, hier en daar werd aan de weg gewerkt, nijver volkje en vaak ook hard nodig. Maar goed, even voorbij Braunsweig. De wegbeheerder geeft aan dat er sprake is van een slecht wegdek en verlaagt de toegestane snelheid tot 80 km/h. Een slakkengangetje als je even daarvoor nog 140 reed. Gehoorzaam als ik ben laat ik het gas los. In de auto breekt een hoop lawaai los. In eerste instantie wijt ik dat aan het wegdek maar al gauw besluit ik dat er iets mis moet zijn met de auto. Gelukkig kan ik direct een Parklpatz opdraaien en zet ik de wagen stil. Ik stap uit en de geur van verbrand rubber, gecombineerd met een walmende linkerachterband maakt duidelijk waar de herrie vandaan komt. Lekke band! Via Ford Assistance krijgen we hulp van de ADAC. Binnen het half uur na melding staat een medewerker van deze Duitse ANWB met zijn gele servicewagen naast mijn Ford. In de tussentijd heb ik de fietsen al van het rek gehaald en het reservewiel bereikbaar gemaakt. Een thuiskomertje, geen volwaardige band. De wegenwachter probeert eerst het lek te dichten, een forse spijker blijkt de dader te zijn. Helaas, de schade aan de band is te groot, we moeten verder op het reservewiel. Dat betekent nog dik 200 kilometer met de uitdrukkelijke opdracht niet harder dan 80 kilometer per uur te rijden. Dat gaat een latertje worden. Nog een geluk dat mijn auto speedcontrol heeft, zie anders maar die trage snelheid vast te houden met al dat voorbijrazende verkeer. Met nog een file, veroorzaakt door een ongeval vlak voor de Duitse hoofdstad bereiken we uiteindelijk ons hotel om ver na negenen. Snel de koffers op de kamer gezet en op zoek naar een warme hap voor de keuken sluit.
Het is natuurlijk geen optie om de dik 600 kilometer huiswaarts op dat reservebandje te rijden dus de maandagochtend meteen na het ontbijt een bandenbedrijf in Spandau gezocht en gevonden. Mijn band was niet op voorraad maar met de belofte uiterlijk woensdag de Reifenpanne te verhelpen en een aanbetaling van 20 euro konden we aan het doel van ons bezoek aan Berlijn beginnen. Daarover vertel ik in een volgend blogje meer.

Waar kennen we Spandau van?
Spandau is de meest westelijke wijk van Berlijn. In deze wijk stond de Spandaugevangenis waarin zeven nazi-kopstukken na de tweede wereldoorlog werden vastgehouden. Om te voorkomen dat de gevangenis bedevaartsoord voor neonazi’s zou worden is het gebouw na het overlijden van Rudolf Hess, de laatst overgeblevene, afgebroken.

En anders misschien wel van Spandau Ballet.