Het groene hart in de lente

En ineens is het volop zomer. We hebben er maar meteen gebruik van gemaakt en zijn vanmiddag een eindje de Lopikerwaard in gefietst. Lekker dicht bij huis en toch helemaal buiten. De route leidde eerst aan de Utrechtse kant langs een van de mooiste veenriviertjes die het Groene Hart kent, de Vlist. Om het nuttige met het aangename te verenigingen hebben we daar een stop gemaakt bij onze eigen kaasboer. Die blijkt naast kaas en zelfgemaakt ijs nu ook andere streekproducten te verkopen. Waaronder pannenkoekmeel uit oma’s tijd. Dat kan natuurlijk niet, toen had je pannekoekmeel. Maar goed, niet zeuren met dat mooie weer.
Een honderd meter verder, net voor de polstokversprinkbak (te lang voor wordfeud) ligt een nieuw fietspad. We waren daar nog niet eerder geweest. Dwars door de weilanden, links sloot, rechts sloot. Prachtig in deze tijd van het jaar.

Die kleuren, die geuren, die weidsheid, de stilte ook, intens genieten daar!
Het pad komt uit op de Hoenkoopse Buurtweg, net onder Hekendorp. Degenen die het Wassende water van Herman de Man hebben gelezen of de televisieserie hebben gezien weten dat Gieljan Beijen, plaatsvervangend dijkgraaf en hoofdpersoon in het boek hier zijn boerderij had. Aan de Hoenkoopse Buurtweg waren vroeger veel hennepkwekerijen, niet voor de wiet maar voor het touw. Een haas steekt de weg over en duikt een weiland in. Net na het hek waant hij zich veilig en blijft het fietsverkeer volgen. Jammer dat er geen koe in die wei was, hadden we misschien gezien hoe ze een haas vangt.
We vervolgen onze route over de Damweg naar Polsbroekerdam om net voor Polsbroek het Kerkepad op te draaien. We hebben even geaarzeld toen we zagen dat er geen gladheidsbestrijding is maar uiteindelijk de gok maar gewaagd.Het Kerkepad is een fietspad dat uitkomt bij de katholieke kerk in Cabauw, een Roomse enclave in een overigens protestantse streek. Het schelpenpad is niet breder dan 15, 20 centimeter, achter elkaar fietsen dus. Ook hier volstrekte stilte.
De laatste drie kilometer zijn wat lastig, de smalle paden zijn druk bereden door de schooljeugd die er weer een dag op heeft zitten. Uitkijken dus, ze hebben meer aandacht voor elkaar en hun smartphones dan voor argeloze tegenliggers. Thuis wacht een light tonic en een ijsje. En weer hebben we zo een dag die niet meer stuk kan. Geniet het leven, ik kan het je aanraden.