HV 674, de terugreis

Zes uur in de ochtend. Het regent pijpenstelen en we hebben geen zin om al op te staan. Maar het moet, over goed drie kwartier kan de bus komen die ons naar Tenerife Sud, Aeropuerte Reina moet brengen. Drie kwartier om te douchen, de laatste spulletjes in de koffers te doen, een bakkie thee staand te drinken en uit te checken aan de receptie van het aparthotel waar we elf dagen verbleven.
We kijken terug op een heerlijke vakantie met bijna alle dagen schitterend weer. Veel gelezen, lekker gepuzzeld, lange wandelingen langs boulevards maar ook door onherbergzaam gebied en twee uitstapjes, een keer met de boot op fotosafari (walvissen en dolfijnen) en een keer met de huurauto naar de Pico del Teide. Dagtemperaturen van tussen de 25 en 30 graden, ’s avonds eten op een terras in gewoon een T- of polo shirtje, nog altijd 22/ 23 graden. Dos vino tinto, dos cafe amercano, papas canario con mojo, het leven is goed!
Gisteravond sloeg ineens het weer om. Fikse, zeg maar tropische regenbuien gepaard met windvlagen teisterden Costa Adeje en, naar ik aanneem omstreken. Tussen de buien door zijn we toch nog met succes op zoek gegaan naar een restaurantje. Voor de zekerheid maar een plekje gezocht midden op het overdekte terras. Water bij de wijn doen kan immers altijd nog.
Vijf voor zeven, we vinden bij de uitgang een plekje waar we droog staan in afwachting van de bus. Netjes op tijd, zelfs wat aan de vroege kant. Precies op de afgesproken tijd rijdt de bus voor, ons vakantiecomplex is de eerste op de, naar zal blijken lange lijst aan te rijden adressen. Allengs loopt de bus aardig vol, hier vier man, daar zes, dan weer eens twee of tien mensen. Tegen achten bereiken we het laatste vakantieverblijf. Voor de zoveelste keer trekt de chauffeur de capuchon over zijn te lange haar en helpt de gasten hun koffers in het ruim te schuiven. Tot nu waren er alleen Nederlanders ingestapt maar dit laatste adres was kennelijk populair bij onze zuiderburen. De bus lijkt voller dan hij is. De eerste Belg moppert dat er te weinig plaatsen zijn. De Belgische achter hem verbaast zich kennelijk over het harde Nederlands en vraagt verschrikt of dit de bus naar Zaventem is. Ik moet haar teleurstellen, ‘nee mevrouw, deze bus gaat naar Amsterdam’. Geschrokken stapt ze weer uit, haar landgenoten meldend dat dit de verkeerde bus is en dat ze de koffers weer uit moeten laden. Hilariteit alom, een dag niet gelachen is een dag niet geleefd!
Ruim op tijd arriveren we op de luchthaven, leveren de koffers in en gaan met de handbagage door de douane. We zijn toe aan een kopje koffie en een broodje, de klok wijst inmiddels negen uur aan en meer dan dat ene kopje thee hadden we nog niet gehad. De koffie is smerig, men gebruikte gewoon kraanwater en dat heeft op de eilanden een vieze chloorsmaak. Jammer, een flesje bronwater dan maar en door naar de vertrekhal. Op de borden staat achter nagenoeg iedere vlucht delayed, ook de onze heeft vertraging en zal niet op de geplande 10.25 uur weggaan. Wanneer wel is dan nog onduidelijk, er wordt wat gegoocheld met vertrektijden maar door de vele mutaties wekt dat weinig vertrouwen. Buiten giet het en langs de ‘ramen’ staan om de paar meter emmertjes om het regenwater op te vangen. Het zijn ook geen echte ramen, plastic schermen eigenlijk, die niet aansluiten op de vensters. Personeel loopt de gang te dweilen, veel bedrijvigheid behalve die die je mag verwachten op een vliegveld. Want al gauw dringt het tot ons door dat er geen enkel vliegtuig landt en wat niet binnen komt gaat ook niet weg. Delayed, delayed, delayed. En de tijden op de borden schuiven door. Pas om een uur of half een komt er wat beweging, de eerste vluchten landen, passagiers worden opgeroepen naar de voor hen gereserveerde gates te gaan. Vlucht HV674 naar Amsterdam echter nog niet, wel in de planning verplaatst naar een andere uitgang, en nog eens maar geen vliegtuig. We besluiten maar een broodje te kopen, geen idee hoe lang het nog gaat duren. Gelukkig hebben we onze eigen auto op Schiphol staan, worden we niet afgehaald. Via Ivo proberen we te achterhalen wat er loos is maar hij kan de gewenste informatie niet vinden, het vliegtuig is op de geplande tijd uit Amsterdam vertrokken.
Rond half twee worden wij, passagiers voor vlucht HV674, destination Amsterdam, verzocht naar de informatiebalie te komen. De mededeling die we daar krijgen is teleurstellend maar begrijpelijk. Het vliegtuig dat ons naar huis moet brengen heeft op de heenweg in Lissabon een tussenlanding moeten maken omdat een van de passagiers onwel was geworden en direct daar naar een hospitaal is vervoerd. Vervolgens moest het vliegtuig uitwijken naar Las Palmas, Gran Canaria omdat het noodweer landen op Tenerife onmogelijk maakte. Een en ander heeft tot gevolg dat de bemanning over de toegestane uren is en vervangen moet worden. Een soort rijtijdenbesluit, maar dan voor piloten. Ons vliegtuig staat inmiddels wel op Tenerife maar het wachten is op een nieuwe crew die vanuit Amsterdam ingevlogen wordt. Verwachte vertrektijd 19.30. Per passagier krijgen we op het vliegveld te besteden bonnen voor lunch en diner. Nou ja, diner, meer dan een pizzapunt of een broodje hamburger is er niet te krijgen. We lopen nog maar eens de hele vertrekhal door, ploffen weer neer op de harde plastic stoeltjes, lossen een sudoku op en maken een praatje met lotgenoten. Wachten duurt lang zongen Ernie en Bert al in Sesamstraat toen onze jongens nog kleuters waren. Klaverjassers blijken er niet te vinden en dus spelen we met ons tweeën maar een spelletje kaart. En weer lopen we de vertrekhal een keertje door, maken een puzzeltje, maken een praatje. 19.30 wordt 20.10.
We zijn niet de enigen met vertraging. Rond 19.00 uur worden de passagiers voor Verona en Milaan Malpenza naar de informatiebalie geroepen. We zitten daar toevallig vlakbij maar hebben geen idee waar het over gaat. Ja, passagiers voor Verona en Milan worden gescheiden, dat nog wel. Maar dan? Mijn Italiaans is niet meer wat het geweest is maar daar ligt het niet aan. Ook degenen voor wie het bestemd is krijgen de boodschap niet door. Ooit wel eens een vliegtuig vol Italianen stil gezien? Nou dan, dat kwettert maar door. Uiteindelijk krijgen ze min of meer een voor een het hoe nu verder te horen en langzaam lost de groep weer op. Voor ons was het gewoon een welkome afleiding.
Uiteindelijk, om een lang verhaal kort te maken, gaan we om ongeveer 20.45 aan boord en om 21.00 uur klinkt het ‘riemen vast’. We hebben wind mee en om 1.45 uur Nederlandse tijd landen we op de Kaagbaan. Kort taxiën dus en op naar de bagagehal. Wat ons nog nooit gebeurd is, we komen bij onze band en zien meteen onze koffers langs komen. Rode koffer gepakt, blauwe koffer gepakt en wegwezen, de kou in. Want, vertrokken we uit Tenerife met nog een graad of 25, Schiphol is wit van de sneeuw en de temperatuur is royaal onder nul. Daar sta je dan met je zomerjack aan op de taxi te wachten die ons naar de parkeerplaats zal brengen. Brr, gelukkig niet te lang hoeven wachten. Auto sneeuwvrij gemaakt, ijs van de voorruit gekrabd en de stille A4 opgedraaid. Om 3.45 laden we de koffers uit en steken onze huissleutel weer in ons eigen voordeurslot. Tijd voor een borrel.