IJspret

Ik ben geen schaatser, nooit geweest. Dat begon al bij de eerste lessen, gegeven door de bovenbuurman op de singel voor onze flat. Ik had van die friese doorlopers, doorgeschoven vanuit het gezin van een tante van me, daar waren ze eruit gegroeid. Krabbelen achter de keukenstoel en al snel zelfstandig rondjes draaien, 150 meter heen, 150 meter terug. Ging wel aardig, niet meer dan dat. Maar die koude handen als ik die oranje veters weer aan moest trekken, brrr.

Even hoge noren gehad maar met mijn enkels was dat niets gedaan. Toen over op houten noren, hier de polder in. De Botersloot, de Vlist tot aan de dam. Met de kinderen veel ijspret gehad maar niet zelf echt geschaatst. Altijd gezellig druk en verder vallen en opstaan.

 In 1997 ging het mis. Ik moest onder een bruggetje over de Vlist door. Van de andere kant kwamen een stel goede schaatsers eraan. Aarzeling, vallen en gebroken pols, de hele zondagmiddag in de Goudse poli op mijn beurt moeten wachten, half Nederland schaatste en de helft daarvan brak wel iets. En tot overmaat van ramp bleek de breuk niet gewoon te zetten dus mocht ik maandag terugkomen voor het operatief zetten met een fixateur externe. Op zich was dat een interessante ervaring en het trok veel bekijks. Maar voor mij was het wel aanleiding de schaatsen te verkopen, voor mij alleen nog softijs en magnums.