Schilderen in de vrije natuur

Ik zeg het zo vaak tegen mensen die de aankondiging van een evenement gemist hebben, ‘de agendarubriek in de huis aan huisbladen moet je in de gaten houden, dan blijf je redelijk op de hoogte!’. Maar zelf doen, vergeet het maar. En zo kwam ik er pas in de loop van de vorige week via een persoonlijke uitnodiging achter dat de Vereniging Krimpener Kunstwaard in het Loetbos een buitenmiddag organiseerde. Schilderen in de prachtige natuur die ook de Krimpenerwaard zo rijk is.
Ik doe het te weinig, schilderen, tegenwoordig. Dus was ik best blij weer eens een keer op pad gestuurd te worden met ezel en doek.

Het is zaterdag, één uur ongeveer. Op het veldje voor de kanoverhuur zijn een aantal mensen hun schildersspullen aan het uitpakken. Ezels worden op de gewenste hoogte gebracht, het plekje met het beste zicht op het mooiste plaatje wordt gekozen. Ik ben dus op het juiste adres. Eerst me maar even melden en voorstellen. En ondertussen kijk ik wat rond op zoek naar een onderwerp. Ik denk eraan een paar gele kano’s te schilderen maar realiseer me dat de verhuurder, mocht hij de kans krijgen, die dingen met een klant het water inschuift. En dan ben ik mijn voorbeeld kwijt. Maar goed, dat huisje aan de overkant met het oranjerode dak biedt ook het nodige contrast met de vele kleuren groen om me heen. Dat schuurtje laat ik dan maar weg, ik zet er wel een forse struik voor. Dat is een vrijheid die de schilder zich, anders dan een fotograaf, kan permitteren. Het zonnetje dat zich de afgelopen dagen enthousiast had laten zien laat het nu een beetje afweten. Maar al snel heb ik het warm genoeg, het werk is begonnen. Met af en toe een korte pauze, even wat afstand nemen, even een praatje met deze en gene, werk ik drieëneenhalf uur stevig door. De gebruikelijke aarzeling, ‘het wordt weer niets’, in het begin maakt plaats voor een ‘het kan wel een leuk plaatje worden’ en uiteindelijk ben ik best tevreden. Thuis afmaken, dat wel natuurlijk.
Ondertussen komen hele gezinnen langs om de verschillende kunstwerken in ontwikkeling te bewonderen. Dat geeft een leuke afleiding. Tegen vijven ben ik weer thuis, er staat nog wat op ons avondprogramma.

Al met al was het een heerlijke middag. En ik heb horen fluisteren dat men zo’n meeting volgende maand nog een keer wil organiseren. Dus wie weet, komt er een vervolg! In ieder geval bedankt voor de organisatie!

En als herinnering hebben we gelukkig de foto’s nog!