Voor onze Studiekring had ik een presentatie voorbereid die om redenen waarover ik hier niet ga uitweiden daar niet meer ga presenteren. Maar met de nodige aanpassingen is het wel een geschiedenis die ik hier in een aantal blogs kan vertellen.
Tot zo’n beetje halverwege de negentiende eeuw maakten kunstschilders hun eigen verf. Ze kochten daarvoor soms zeer kostbare grondstoffen in, vergruisden die om er na toevoeging van bijvoorbeeld lijnolie of tempera een uitsmeerbare verf van te maken. Verf die bovendien maar zeer beperkt houdbaar was.
Begrijpelijk dat ze maar over een beperkt palet beschikten. Een andere consequentie was dat ze gedwongen waren in hun atelier te werken. En plein air was geen optie gezien wat er allemaal meegesleept zou moeten worden.
Hoe daar door een simpele uitvinding een hoop in veranderde?
Wordt vervolgd!
Feitelijk schrijf je over het verdwijnen van een oud ambacht.
Nostalgische groet,
Ten dele waar, het is een van de gevolgen van de uitvinding. Al zijn er nog steeds kunstenaars die op die manier ambachtelijk werken. In de volgende blogs komen andere consequenties aan de orde.