Zijn boeken waarin klein geluk en goede daden de boventoon voeren per definitie saai?
Ik heb geen idee hoe ik deze vraag moet beantwoorden. Ofwel, ik zou niet weten welk boek hier een plaats zou moeten krijgen. Wil een boek enigszins boeien dan moeten goied en kwaad beide toch enige aandacht krijgen En dan vooral niet in de zin van, oh, wat was het een rotvent en is het nu een lieverd. Zodra de verhaallijn al te braaf is haak ik af. Het is als fondant, teveel en het glazuur springt van je tanden.
Misschien is je conclusie dan dat ik de vraag met ja moet beantwoorden. Maar nee, zo ver ben ik nog niet. Als ik iets niet lees mag ik er ook niet over oordelen, laat staan het veroordelen.
Anders ligt het in het echte leven. Daar zie ik het liefst het goede in de mens. Ik kan genieten van mensen die klaar staan voor hun medemens, erger me geweldig aan gasten die alleen aan zichzelf denken.
Geen bonusgraaiers graag, geef mij maar mensen die delen. En dat gaat dan niet om de centen. Nee, mensen die bereid zijn hun tijd ook voor anderen in te zetten. Maar om daar dan een verkoopbaar boek over te schrijven?
Nou blij dat ik niet de enig ben die deze vraag toch wel een behoorlijke nadenker vind – in de zin van dat je er geen eenduidig antwoord kan op geven…
en nu ook voor mij de geruststelling dat ik niet alleen sta!
Tsja jij weet het weer mooi te zeggen Carel, knap hoor dat je alles zo goed kunt verwoorden.
veel oefenen, iedere dag eigenlijk š