“Weer een meisje”, niet dat er teleurstelling in zijn stem zat, het was gewoon een constatering. De kalender wijst 4 september 1921 aan, aanstaande ouders hebben dan, anders dan nu, geen idee welk geslacht de boreling zal hebben.

“Dan wordt ze vernoemd naar mijn moeder”, een afspraak die volledig past in het gebruik in die tijd.

Ze heeft veel meegemaakt, de crisis, armoede in de dertiger jaren, de tweede wereldoorlog, de wederopbouw inclusief de woningnood, dan de opkomende luxe en allerlei nieuwerwetse automatisering.

Haar vader werd ziek en overleed op jonge leeftijd. Ze voelde de verantwoordelijkheid haar moeder te ondersteunen. Ze werd moeder van negen kinderen, gevolgd door een keur aan klein- en achterkleinkinderen. Ze werd weduwe, verloor twee van haar eigen kinderen, soms zit het mee, soms zit het tegen.

Maar ze is ijzersterk en neemt nog steeds, als het maar half kan het heft in eigen handen.

De laatste maanden leefde ze naar deze dag toe, feest, maar wel op haar manier. Ze heeft volledig de regie en delegeert gedecideerd de taken.

Vandaag vieren we de honderdste verjaardag van onze moeder, oma, overgrootmoeder.

Van harte gefeliciteerd, ma!