Het gif in de gouden handdruk

(hou me ten goede, ik ben tegen de doodstraf)
Binnenkort,nou ja, ergens in de loop van dit jaar vier ik een jubileum als lid van de vakbond. De aankondiging vond ik vandaag in de brievenbus. In de brievenbus, moet je met je tijd meegaan? Ik koos voor de FNV in 1974 (vermoed ik, waarom anders een jubileum).
Ik was niet zo’n passief lid, ben onder andere een aantal jaar voorzitter geweest van de ledenraad binnen een internationaal opererend bedrijf. Heb me kunnen bemoeien met collectieve arbeidsovereenkomsten binnen het bedrijf en op brancheniveau en bij sociale plannen. Met succes, maar, eerlijk is eerlijk, ik had mijn tijd mee.
Of ik ook mee deed met demonstraties? Een keer,tegen de kruisraketten, had niet echt iets met mijn lidmaatschap van de bond te maken.
Zijstap, hier gaat het niet om in dit blog. Waar ik naartoe wil is beloning.
Een fatsoenlijk salaris is af te dwingen, zeker in tijden van voorspoed. Ik vind dat voldoende! Okay, een in de arbeidsovereenkomst vastgelegde collectieve vergoeding wegens een tevoren afgesproken prestatie in de vorm van een gratificatie, te verdelen tussen de postbezorger en de ceo.
Nee, ik zeg niet dat ik het tegen had kunnen houden. Maar wat zien we al sinds jaar en dag,de falende bestuurder verdwijnt met een of meer vorstelijke jaarsalarissen en het voetvolk mag vrezen voor zijn/haar baan.
De oplossing voor geschillen is niet terug te vinden in de gouden handdruk,in de gifring van de Borgia’s. Maar ik zou willen dat het effect effectief even dodelijk was.