Honderdentwee werd ze102. De kans dat je haar kent is klein maar misschien kan je het beeld terug halen van die uitzending van Zembla over een bejaardentehuis in Tuindorp, Utrecht. Dat tehuis moest plaatsmaken voor nieuwbouw en werd tijdelijk mede bewoond door jongeren. Dat klikte geweldig, jong en oud matchten, de sfeer was geweldig. Maar de sloop werd door de stichting Careijn, beheerder van de zorginstelling, doorgezet ondanks het verzet.
Om twee redenen volgden we de ontwikkelingen, ten eerste, een van de bewoonsters is een tante van José. En de tweede, Maria Piël kennen we nog vanuit de zeventiger jaren toen ze in hetzelfde flatportiek op de Rubenslaan woonde als de pleegouders van mijn meisje.
Dat laatste kwam weer in beeld toen ze in genoemde Zembla-uitzending als strijdster voor haar recht tegen het machtige kapitaal bekendheid verwierf. Ook op haar honderdste nog strijdbaar.
De oudjes werden tijdelijk verplaatst naar een andere vleugel en een week of vier geleden kregen ze een plekje in de nieuwbouw. Die verhuizingen verdienden geen schoonheidsprijs. Spulletjes die niet mee konden, een hoop getob met aansluitingen er cetera.
Gelukkig bleef er steun vanuit de jongeren die eerder medebewoners waren. En naar ik begrijp hebben sommigen van hen zelfs nog nachten bij juffrouw Piël, want zo kenden we haar, gewaakt. Alle lof daarvoor!
Een dapper mens, intelligent en strijdbaar tot op hoge leeftijd.
Dat ze moge rusten in vrede!
Fijn dat je mijn blog leest, geef gerust een reactie