Spiros en Erik

Wie gewend is klok te kijken en zaken op de minuut te plannen wordt hier doodongelukkig. Neem het zoals het is, eet een uurtje later, maak je niet druk over de tijd. Dat advies indachtig namen we tegen kwart voor vier het trapje naar beneden, naar het terras van restaurant Kastro, wat zoveel als kasteel betekent. Een late lunch, het wat te eten is dan minder belangrijk dan iets te eten. Slechts twee tafeltjes zijn bezet, achterin zit iemand van het bedienend personeel, ongeveer midden op het terras zitten een Griek van middelbare leeftijd, een oude hippie en een dametje dat qua leeftijd de tachtig gepasseerd zal zijn. De ober brengt ons de menukaart en we maken onze keuze. Ondertussen kunnen we, of we willen of niet, niet om het gesprek dat aan die andere tafel passeert heen.
De oude hippie, woeste ietwat rossige baard, haar in een paardenstaart tot diep tussen de schouderbladen, een zwierige zwarte hoed op en verder ook geheel in het zwart, en de oude dame waren me al een dag eerder opgevallen. Ze slenterden toen ogenschijnlijk doelloos door de straatjes van Molyvos.
De hippie vertelt een verhaal over het lafhartig neerschieten van een adelaar, jaren terug op dit eiland. En de Griek corrigeert, het was iets anders gegaan maar goed, het was lafhartig. Zoiets doe je niet, waarom een adelaar neerhalen. Als je een veer wilt hebben, doe dan als de indianen, bouw een hinderlaag, leg er een dood konijn op en als er een adelaar op afkomt, pak hem bij zijn poten, ruk een staartveer los en laat het goddelijke dier weer gaan. De mannen zijn het eens en slaan hun glazen Mytros ter bezegeling tegen elkaar. De voertaal is hoofdzakelijk Engels al gaan ze soms even, ongemerkt over op Grieks.
De oude dame mengt zich in het gesprek en meldt dat haar zoon aan een soort afscheidstournee bezig is. Zijn hart staat op het punt het te begeven. De hippie bevestigt het verhaal, nog eenmaal wilde hij terug naar zijn geliefde eiland, nog eenmaal wilde hij hier zijn oude vrienden bezoeken. In de ogen van de Griek glinsteren tranen, zijn maat van weleer had niet lang meer te leven. Hij pakt zijn I-phone en vraagt de hippie zijn telefoonnummer erop in te voeren.
‘Hè, Erik met een k, ik heb het altijd met een c geschreven! Waar woon je eigenlijk?’
‘Met een k, ik stam af van de Vikingen en ik kom uit Den Haag, of liever Rijswijk.’ Zolang hij Engels sprak kon ik dat niet horen maar aan Rijswijk hoorde ik duidelijk dat het een Hagenees is.
De Griek wendt zich tot ons, waar we vandaan komen? En als we melden dat we uit Holland komen vertelt hij het verhaal dat al langzaam duidelijk was geworden. Dat ze elkaar in geen tien, twaalf jaar gezien hadden Dat hij zijn zoon van school kwam halen en aan de vroege kant was dus even op dit terras iets wilde drinken. En dat hij direct zijn oude vriend herkende en in de armen sloot. De mannen slaan hun glazen bier weer tegen elkaar en nemen een slok.
De oude dame, de moeder van de hippie dus, komt naar ons toegelopen. Ze vertelt van de ernstige ziekte van haar zoon en van zijn laatste wens, nog eenmaal terug naar zijn eiland te gaan. Ze vertelt dat ze van haar spaargeld de vakantie geboekt heeft en dat ze de eerste dagen ervan gemist hebben. Dat haar zoon, Erik, eenmaal op Schiphol, geen paspoort bij zich bleek te hebben, op van de zenuwen als hij was. Dat ze terug moesten en vier dagen moesten wachten op het volgend vliegtuig. En dat ze blij was nu hier te zijn en te genieten van het feit dat haar zoon genoot.  Daarna gaat ze terug naar haar eigen tafel waar de Griek verdwenen is. ‘ Even zijn zoontje van school halen’, zegt Erik, ‘Spiros komt zo weer terug. Ik haal even nog een paar biertjes, jij een wit wijntje?’
En vervolgens vertelt hij zijn moeder over de band die hij vanaf de eerste dag met Spiros had. Over de muziek die Spiros speelt, volgens zeggen een virtuoos. Over het bedrijf waar ze samen voor werkten en over de ondergang van een hotel. We kunnen er eigenlijk geen touw meer aan vast knopen, alles loopt nu door elkaar.
Als Spiros met zijn zoontje terug komt is ons bord leeg. We rekenen af en vertrekken, het drietal nog een fijne periode tezamen toewensend. Ze heffen het glas, jammas, proost!