Videoboodschap via skype

De vrijdagochtend is bijna per definitie bezet. Dan sta ik me  in mijn sporttenue uit te sloven, half uurtje gymnastiek, half uurtje aan de toestellen. Dat is in ieder geval de bedoeling maar in dat tweede half uur is er ook wel tijd voor een babbeltje. O ja, ook in het eerste half uur ben ik niet altijd stil. Soms leidt dat tot een hilarisch momentje. Zoals vanmorgen toen de instructrice ons eerst, en dat met die warmte, een beweging liet maken die het best te vergelijken is met het dicht ritsen van een winterjas, met twee handen nog wel! Gelukkig werd die winterjas in de volgende oefening wijd geopend.
Ik fluister tegen Jan: ‘Potloodventer.’
Min of meer tegelijkertijd, nee, net iets later maar ik denk niet dat mijn opmerking was binnengekomen, zei een van de dames: ‘Laat maar zien wat je hebt!’
Wat de bedoeling van de volgende oefeningen was is iedereen ontgaan.
Ach, daar wil ik het helemaal niet over hebben.  Eenmaal thuis vind ik een videoboodschap op skype, Rolan, onze kleinzoon heeft me een  heel verhaal te vertellen. Nee, op zijn verzoek  ga ik er niets over  zeggen, opa’s en kleinzonen hebben zo hun geheimen!
Hij kwam nog even langs voor de lunch. In de tijd dat ik twee sneetjes bruin verorberde at hij er ook twee met leverpastei. Goed, een paar stukjes belandden op de grond maar de rest ging in rap tempo naar binnen. En dat tijdens een gezellige conversatie waarbij we allebei af en toe de slappe lach hadden. Waarover? Ook dat mag ik niet vertellen.