De kerststal

De foto bij mijn blogje, van de week deed me even terugdenken aan het Kerstritueel, vroeger bij ons thuis. Vroeger is tweede helft vijftiger jaren, begin zestiger jaren. We hadden geen kerststal, meer een kersttafereel. Op grote platen hardboord had mijn vader donkerblauw flanel gespannen en daarop dan weer sterren gehangen. Hij was van oorsprong etaleur, had een gedegen opleiding in die richting gehad. Die platen dienden als nachtelijke achtergrond. Daarvoor kwam de stal. In eerste instantie een grot, zelf gemaakt van gips. Later de stal die je op de foto ziet. De beelden hebben het formaat dat je ook in kerken aantreft, de staande zijn tegen de dertig centimeter hoog. Als we al een kerstboom hadden dan werd die niet opgetuigd maar diende hij in het decor. Het geheel werd zo laat mogelijk neergezet, liefst op kerstavond. Vanzelfsprekend werd de kribbe pas na de nachtmis gevuld.
Pa ging met alle kinderen vanaf de lagere schoolleeftijd naar de nachtmis, ma paste op de kleintjes en maakte intussen een nachtelijke maaltijd klaar.
De middag van eerste Kerstdag liepen we de halve stad af, van kerk naar kerk om de stalletjes te bewonderen. Misschien wel met de niet uitgesproken wens te denken dat die thuis toch op zijn minst net zo mooi was. Moeder bereidde in die tijd het kerstdiner, een door vader geslachte kip of konijn, aardappelen en appelmoes, vaste prik. En na het eten ging pa’s gebit uit en vertelde hij, gekke bekken trekkend, het verhaal ‘Kan het kaarsje niet uitblazen’. Altijd weer een succesnummer. Ik kan het niet navertellen, ik heb al mijn tanden nog.

Tweede Kerstdag was er voor familiebezoek. Op tafel stond er dan een grote school boerenkool met worst. Liever worst met boerenkool want in plaats van de drie plakjes per persoon werd nu het dubbele afgesneden. Een feestmaal dus.

Overigens ben ik van mening dat de plus-boodschappenpakketten bij de voedselbank terecht dienen te komen.