Als ik het niet zou weten zou ik inschatten dat ze een Noord-Afrikaanse was, gokken, omdat die kans hier het grootst is, dat ze uit Marokko komt. En ik zou gelijk hebben, ze is activiteitenbegeleidster bij ons, de Stichting SWOS, en stond model voor een van de verhalen uit mijn bundel Marokkaans koken en andere verhalen (drie keer raden welk verhaal). Dit ter inleiding.
Afgelopen week was het de week van de opvoeding, niet direct een onderwerp waar de SWOS zich mee bezighoudt. Zijn onze oudjes onopgevoed dan is daar toch niets meer aan te veranderen. Maar op het plein waar we gehuisvest zijn zit ook het Centrum voor Jeugd en Gezin en die bedienen wel een op te voeden doelgroep. Daarom organiseerden ze een feestje en als goede buur stelden wij wat tafels en stoelen beschikbaar. We benne op de wereld om mekaar te hellepe, nietwaar.
Een Marokkaanse dame, betrokken bij de organisatie, stelt zich voor aan onze Nadia, zij noemt op haar beurt haar voornaam.
‘Goh’, zegt de dame, ‘dat is een naam die bij ons in Marokko veel voorkomt’.
‘Ach’, reageert Nadia, ‘hier in Nederland ook wel, hoor’.
‘Klopt, heb ik gemerkt, maar dan toch wel vooral bij jongeren, met alle respect hoor, ik reken U daar niet meer toe!’
Waarop Nadia haar in onvervalst Berbers uitlegt dat ook zij uit de Magreb komt.
Tja, als ze er nu uitgezien had als een struise Friezin dan hadden we het kunnen begrijpen. Maar er is wel weer even gelachen op kantoor.
Zij voelt zich duidelijk meer een Nederlandse dan een Marokkaanse vrouw.
Leuk verhaal.
niet eens, ze was meer verbaasd dat ze niet als Marokkaanse herkend werd en lost zoiets met een grap op
š