Polderdichter

Hij had een snor, zo’ n mooie kruller. Zijn peper en zout sikje dissonneerde, reden voor hem ‘ m af te scheren. Zijn lange manen wapperden in de wind. Het hoge voorhoofd moest hij voor lief nemen. Vrienden en kennissen noemden hem een kunstenaar, meer vanwege zijn presentatie dan vanwege zijn prestatie. Een soort Dali, en nu overdrijf ik schromelijk. Maar dat had hij niet door.
In het huis aan huisblad stond de oproep, polderdichter gezocht. Iedere twee jaar zocht de waard een nieuwe woordkunstenaar, een soort dichter des vaderlands, alleen het vaderland was wat kleiner. Moet je doen, de kroegtijgers in zijn stamcafé waren zeker van zijn grote kansen.
En het belangrijkste was, de waard steunde hem.