Sprookje #WOT ’17-8

Er was eens, lang geleden, een klein jongetje die gek was op verhaaltjes. En ook zijn broertjes en zusjes mochten er graag naar luisteren. Ze troffen het want hun oma, moeder van vader, kende veel sprookjes. Stil zat het grut om haar heen, de kleinste op schoot. En oma vertelde, uit het blote hoofd, over Sneeuwwitje, Roodkapje en de boze wolf, de wolf en de zeven geitjes. Sprookjes van de gebroeders Grimm, van Hans Christian Andersen, van Moeder de Gans.
De andere oma, moeders moeder, had andere kwaliteiten. Die bracht dropveters mee die ze om je nek bond, daar kon je mee keet lellen (lol hebben).
Het zal mij niet verbazen als ik, als ze daar de leeftijd voor hebben, ook sprookjes aan mijn kleinkinderen zal vertellen. Of voorlezen, dat kan natuurlijk ook.

8 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Trudi schreef:

    En vast ook wel verhaaltjes die je uit je duim zuigt.

    1. carel de mari schreef:

      Ze moeten op opa kunnen vertrouwen, vind je ook niet

      1. Ine van Eijk schreef:

        Je geeft me een nostalgisch gevoel, Carel! Hmm lekker warm, heimwee naar vroeger tijden!

        1. carel de mari schreef:

          Genieten van wat was maar wel vooruit blijven leven

  2. Rose-marie schreef:

    Dat is het leuke….mijn kinderen vonden voorlezen heerlijk….en nu Lukas 1 jaar , begint ook al echt te luisteren. ..heerlijk toch..

  3. Alice schreef:

    Mooie herinneringen, om te koesteren. Ik begrijp dat je er naar uitkijkt ze over een tijdje met de kleinkinderen te laten herleven!
    (Nog even over de dropveter: ik kreeg er afgelopen week op vakantie eentje aangeboden. Hoe vlug je dan in gedachten weer in je jonge jaren belandt vind ik bijzonder!)

    1. carel de mari schreef:

      leuk toch, af en toe een terugblik

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.