Eten bij Costas

We kregen de tip van onze tijdelijke buren, bij Costas kun je heerlijk eten maar we raden aan te reserveren. En dat hebben we dan ook maar gedaan, we liepen er die middag toch langs.

’s Avonds rond achten kozen we een tafeltje, het restaurantje,  een stel of dertig, was voor ongeveer de helft bezet. En het eten was voortreffelijk! Maar de drukte leek uit te blijven. Twee tafels voor zes personen stonden wel de hele avond voorzien van een bordje ‘gereserveerd’, er werden dus nog wat gasten verwacht. En die kwamen rond negen uur. Eerst een veertien Italianen, een groep van acht en een van zes. Die acht hadden kennelijk gereserveerd, zij het voor zes personen. En dus werd een tafel aangeschoven, probleem opgelost. Die zes konden nog een plekje vinden door een tweede verbouwing. Ondertussen kwam er een Engels gezin binnen, gereserveerd voor vier man en toen die hun plek gevonden hadden kon het bordje ‘vol” op het hek. Maar nee, weer twee groepen Italianen, een klein gezelschap werd vriendelijk verzocht te verhuizen naar een tafeltje dat in de haast bijgezet was. Schuiven, passen, meten, maar iedereen kreeg een plekje. En dat allemaal binnen tien minuten. Het Griekse personeel deed zijn uiterste best alles voor iedereen naar de zin te maken. Een bazig Manneke in azuurblauwe poloshirt met opstaand kraagje vond het allemaal te traag gaan. Het spreekwoordelijk flegmatieke Engelse stel liet alles aan zich voorbij gaan. Met verwondering en bewondering sloegen we het allemaal gade. En nog was de stroom niet opgelost al moesten de laatkomers echt teleurgesteld worden.
Menukaarten te weinig, dat laat zich raden. We hebben nog even genoten van het bestellen van die groep van acht. Meneer nummero Uno werd gevraagd wat het mocht wezen en begon meteen in rap Italiaans de bestelling voor de hele tafel door te geven, daarin doorlopend geïnterrumpeerd door de rest van het gezelschap. Met als begrijpelijk gevolg dat de ober het niet kon volgen. Die begon dan maar aan de andere kant van de tafel de individuele bestellingen te noteren. Nu was het de beurt aan nummero Uno om steeds in te breken, “Je zei toch dat je “… 

Hoofdschuddend liep de ober naar binnen, ons toefluisterend te hopen dat het allemaal goed zou komen. We hebben de rekening maar gevraagd, zo kwam er weer een tafeltje vrij. Een mens maakt wat mee!