Bestaan ze nog, de rondtrekkende circussen? Iedere stad en ieder dorp werd aangedaan. Kleurige levensgrote posters kondigden de colonne vrachtauto’s en personenauto’s met caravans die de omvang van een woonwagen hadden aan. De enorme tent werd in één dag opgezet, liefst op een centraal gelegen terrein. Voor de voorstelling mocht je voor een paar centen... Lees verder →
Weerbaarheid #WOT ’13-8
Ik kom uit een groot gezin, ben de oudste van negen. Dat is heel leuk maar je moet wel je eigen plek weten te bevechten. Voor sommigen was dat een plek aan de zijlijn, daar voelden ze zich het best thuis, anderen wilden juist in de frontlinie, haantje de voorste, zeg maar. Welke plaats je... Lees verder →
Ballet
Dan voel je toch wel dat je een dagje ouder wordt. Ik had maandagochtend eerst een goed uur mezelf flink afgebeuld, zowel cardio als fitness gedaan. Vervolgens in de middag een tijd door Gouda geslenterd om de boodschappentassen te vullen en dan ’s avonds naar ballet. Ik heb, je mag het gerust weten, geen benen... Lees verder →
Ruimte, #WOT ’13-7
Ik heb ruimte nodig, letterlijk. Ik kan er niet tegen, die overvolle winkelstraten en koopmalls op zaterdag, ik krijg het er Spaans benauwd. Geef mij maar een dinsdagochtend om de noodzakelijke inkopen te doen. Zo’n ochtend waarop je rustig van winkel naar winkel kunt, waar het personeel tijd heeft om je te adviseren. Ik heb... Lees verder →
Schilderles
Gisteravond ben ik weer naar schilderles geweest. De opdracht was bomen te schilderen zoals de impressionisten dat gedaan zouden hebben. Een van Gogh dus, of een Jan Sluijters, om er maar een paar te noemen. Maar dan wel met waterverf, niet met olieverf of acryl wat duidelijk eenvoudiger is. Bij een aquarel blijft eenmaal aangebrachte... Lees verder →
Biertje?
Weet je het zeker?’ Buurman kijkt me vertwijfeld aan. ‘Ik denk dat mijn vrouw er de grootst mogelijke moeite mee heeft, ze heeft net onze tuin op laten knappen. Deze designtuin heeft meer dan € 10.000 gekost!’ ‘En? Wij hebben de grootst mogelijke moeite met die ordinaire houten schuttingen, die muur van ongeschilderd hout, waar... Lees verder →
Onbevangen #WOT ’13-6
Onbevangen, een lastig woord deze week. Het is al gauw naïef ergens onbevangen tegenover te staan. Je mist dan immers de ervaringen die je beeld bijkleuren. Want, is het niet zo dat je waarnemingen al gauw beïnvloed worden door wat je eerder meemaakte? Onbevangen is, tenzij je werkelijk nog geen vervangende ervaring hebt lastig. En... Lees verder →
Pauze van onbekende lengte
Ik stop er even mee. Natuurlijk maak ik af waar ik mee bezig ben. Maar ik begin niet meer opnieuw, dat wil zeggen, in ieder geval voorlopig niet. Als je iets te lang doet dan gaat het vervelen. Als het nieuwe eraf is dan daalt de zin en omdat het niet moet mag je dan... Lees verder →
Symbool #WOT ’13-5
Een symbool kan onder meer staan voor: Dat wat je moet doen of laten; Daar waar je bent of heen moet; De winkel waar je je dagelijkse boodschappen doet; Wie je bent en waar je jezelf bij wil laten horen; Wie je niet bent en wat je verafschuwt; Wie of wat een ander is of... Lees verder →
#zegietsaardigsdag
De winter lijkt te lang te duren. Sneeuwval is slecht voor het toch al niet overal betrouwbare ijs. Mensen willen toch nog een keertje schaatsen (alsof vanaf morgen de kans op vorst voor dit jaar verkeken is). De niet-schaatsers zitten binnen en vervelen zich. Tweets over appeltaart en zelfreizend (dat moet wel een eigen OV-chipkaart... Lees verder →